Het is al een hele poos geleden dat ik hier wat heb geschreven. Ik heb me nu weer voor het eerst in maanden ingelogd, gewoon voor de lol. Het verhaal over Truus is natuurlijk niet echt. Het leek me leuk om mee te doen aan een schrijfwedstrijd. Helaas niks gewonnen maar vond het erg leuk om te doen.

Die goeie Truus en haar avonturen. Het verbaasde mij wel dat er mensen waren die werkelijk het verhaal volgden. Erg handig die statistiekjes.

Truus is niet mijn echte naam maar het lijkt mij leuk deze te behouden. Deze Truus heeft een missie jongens…

Deze keer naar Australie! And this time for real. Ook al ben ik ook werkelijk in Thailand geweest haha..  Het is mijn droom naar Australie te reizen en daar een jaar wonen. Geweldig lijkt me dat! Ik heb mezelf een half jaar de tijd gegeven dit allemaal te regelen.

Dus heb je tips, opmerkingen? Laat het mij weten. Feedback over het fictieve verhaal van Truus mag ook!

De afgelopen dagen zijn zo chaotisch. Het wordt me allemaal een beetje teveel denk ik. Heb mijn baas het ‘goede’ nieuws verteld. Blij was ze niet bepaald, voornamelijk omdat we een goede band hebben. Ze begreep het en heeft me meteen in contact gebracht met iemand die nu in Australie zit. Altijd handig!

Verder heb ik vernomen dat ik minimaal €3200,- reisgeld op zak moet hebben want er kan bij de douane naar gevraagd worden! Dus dat is kleine paniekfactor 2. Misschien moet ik een site opzetten en mensen maar om een steunbedrag vragen haha. Zou misschien nog werken ook. Alles is welkom. Gewoon eerlijk zijn en vertellen waar het voor is? Wie weet zijn er wel mensen bereid dat te doen….

Heb er ooit een erg leuk boek over gelezen..

Dus kom maar op met de centen hahaha

(zucht)

Het is al een hele poos geleden dat ik hier wat heb geschreven. Ik heb me nu weer voor het eerst in maanden ingelogd, gewoon voor de lol. Het verhaal over Truus is natuurlijk niet echt. Het leek me leuk om mee te doen aan een schrijfwedstrijd. Helaas niks gewonnen maar vond het erg leuk om te doen.

Die goeie Truus en haar avonturen. Het verbaasde mij wel dat er mensen waren die werkelijk het verhaal volgden. Erg handig die statistiekjes.

Truus is niet mijn echte naam maar het lijkt mij leuk deze te behouden. Deze Truus heeft een missie jongens…

Deze keer naar Australie! And this time for real. Ook al ben ik ook werkelijk in Thailand geweest haha..  Het is mijn droom naar Australie te reizen en daar een jaar wonen. Geweldig lijkt me dat! Ik heb mezelf een half jaar de tijd gegeven dit allemaal te regelen.

Dus heb je tips, opmerkingen? Laat het mij weten. Feedback over het fictieve verhaal van Truus mag ook!

Eindelijk!!! De dag van vertrek was aangebroken! Het was met toch nog een (pijnlijk) avontuur! Met de bekpek op m’n rug ging ik op weg naar het vliegveld. Volgende keer zal ik mij beter moeten informeren voordat ik op reis ga, want zo’n natte vakantie was niet helemaal de bedoeling. Ben ook teleurgesteld dat ik mijn kleurtje niet kan laten zien, d’r zijn enkel korstjes van de wonden terug te vinden. Maar tevreden keer ik wel terug!! Ik heb een avontuur achter de rug! Wel jammer van die 12 uur vliegen. Met een beetje geluk, heb ik een mooie plaats.

En wat een geluk! Ik mag met businessclass vliegen.. "Nou laat die champagne maar komen!" dacht ik. Na lang te hebben gewacht mochten we eindelijk het vliegtuig in. Ik liep met m’n souvenirs langs de eerste paar stoelen. Wat zag ik daar nou? Die cowboylaarsjes kwamen mij wel erg bekend voor! Het zal toch niet… En jawel hoor, ik had een mooi plaatsje bij het raam gekregen naast niemand minder dan mr. stinkcowboy!!! Ook hij schrok toen ie mij zag. Ik nam plaats en zei: "Als je maar niet denkt dat je DIE nog uittrekt vandaag!" Beschaamd keek hij de andere kant op en hield de laarsjes de hele vlucht aan! Tevreden sliep ik nog een paar uurtjes en voordat ik het wist waren we geland.

Nadat ik mijn bekpek had liep ik richting de uitgang. Wat spannend, eindelijk Henks weer zien! Na een paar minuten om mij heen te hebben gekeken zag ik hem. Daar stond ie dan…(waar zijn de bloemen nou?) Hij kwam waggelend aangelopen en handigde mij een pak stroopwafels. "Welkom terug", gaf mij een kus op m’n wang en begon richting de auto te lopen.

Ach ja, het is dan geen prachtig, romantisch boeket rozen, maar heb de stroopwafels wel gemist.

Ik liep vervolgens achter hem aan.

Eindelijk thuis….

Na twee dagen m’n lichaam stevig te hebben geboend, (had hier en daar nog een blauwe plek) zag ik er weer enigzins fatsoenlijk uit..

Het weer is er niet beter op geworden. Ik ga nu al 3 dagen in de regen naar het strand. Dromend van Egmond aan Zee, waar het waarschijnlijk een stuk beter aan toe ging. Het strand is uitgestorven en de zee is niet bepaald toegankelijk. Zwemmen zit er ook niet in. Alleen pootje baden. Heb wel een zwempoging gedaan maar dat ging al gauw de verkeerde kant op. Ik werd met de stroom meegesleurd en heb geluk dat de Thaise lifeguard mij uit de brand hielp. Dus nu hou ik het mooi bij een colaatje onder mijn parasol.. (welke dient als paraplu)

Mijn avontuur zit er al weer bijna op.. Jongens wat gaat dat snel zeg. Eindelijk Henk weer zien. Ik zie het al voor me dat ie mij opwacht met een prachtig boeket bloemen en mij om de armen vliegt…

Heb eindelijk een zelfbruiningscreme gevonden! Ik heb er maar meteen 4 tubes van gekocht. Je kan niet bruin genoeg zijn zeg ik maar. Heb mij volledig ingesmeerd, letterlijk van top tot teen. Ik wilde de gebruiksaanwijzing lezen, maar dat Thais heb ik nog niet onder de knie.

Het was een heerlijke dag, ik besloot een scooter te huren en een beetje te touren. Had nog nooit van m’n leven op zo’n ding gereden, maar ik ben een ervaren fietser, hoe moeilijk kon het zijn. Ik was nog maar net de hoek om en besefte mij dat ik aan de verkeerde kant van de weg reed. Of toch niet? Een beetje zenuwachtig reed ik door, getoeter aan alle kanten, stress stress en nog es stress. En ja hoor, het was wel weer te verwachten. Ik ben mooi onderuit gegaan. Mijn weg werd gesneden door zo’n maffe scooterrijder. Met m’n wijsvinger tegen m’n hoofd tikkend riep ik: "Je bent niet helemaal lekker!!!!" maar die was er snel vandoor gegaan. De scooter was gelukkig in orde, maar als het zo door gaat val IK straks uitelkaar. Dit is nou al de zoveelste keer dat ik verband moet kopen. Mijn EHBO kit uit Nederland is allang leeg…

Onderweg naar de apotheek had ik veel bekijks. Ik snapte niet zo goed waarom. Zelfs de apotheker keek mij vol afschuw aan. Hij vroeg mij nog: "You no shower???" Zwaar beledigd liep ik naar mijn scootertje. Naaajaaa zeg, het lef. Ik rook nog even snel onder mijn oksels. Alles leek fris te ruiken..

Eenmaal in het hotel aangekomen, liep ik de badkamer in en keek in de spiegel. Ik schrok me een hoedje en dook snel onder de wastafel. Vlekken overal vlekken. Van de schrik bekomen keek ik weer in de spiegel. Misschien had ik toch iets rustiger aan moeten doen met die creme. M’n hele lijf onder de vieze bruine vlekken, en het leuke is: het gaat er niet af… 

Aardige mensen hoor, die hier wonen. Land is mooi, maar ik begin Henks wel steeds meer te missen. Ik heb speciaal een nieuw telefoonnummer gekocht en dan belt ie mij niet! Ook mis ik mijn heerlijke ontbijt in de ochtend, met écht bruin brood, niet dat zoete spul wat ze in de winkel verkopen. Gelukkig heb ik mijn voorraadje pindakaas en hagelslag nog. Ik ben er ook erg zuinig mee. Ben ik toch nog een beetje thuis…

Het regent hier iedere dag. Elleke dag weer en niet zo’n beetje ook. Hadden ze wel even kunnen melden voordat ik mijn ticket had geboekt. Ik liep de supermarkt in (daar haal ik al mijn informatie) en wilde toch weten wáárom de zon nou niet scheen. Het gaat niet de goede kant op met die bleke benen van me en daar moest iets aan gedaan worden.

Ming, de hoofdcassiere zag mij al aankomen lopen. Ze leek nogal geschrokken en trok wit weg toen ze mij zag. Ze riep vluchtig, Sawadee (wat volgens mijn hallo betekent) en rende als het ware weg. Volgens mij had ze het erg druk, het arme kind.

Aroon vertelde mij vervolgens dat het regenseizoen is. Wat dus betekent dat de zon weinig zou gaan schijnen! Totaal verbitterd liep ik naar mijn hotelkamer. Opeens bedacht ik mij iets!! Een geniaal plan. Als de zon mijn beentjes niet kon kleuren dan zou ik zo’n bruiningscreme kopen! Niemand die het verschil merkt! Ik liep naar de eerste de beste drogisterij… niks. Vervolgens heb ik wel 9 winkels bezocht!!! Tis hier de omgekeerde wereld. Overal whitening producten!! Daar heb ik toch helemaal niks aan! Nergens zijn die krengen verkrijgbaar. Máááar ik geef niet op….

Au au en nog es au! Wat heb ik mijzelf aangedaan. Die jungletocht was een hels avontuur. We hebben kilometers gelopen, er kwam werkelijk waar geen einde aan! Ik bleek nogal verkeerde schoenen te hebben aangetrokken. Ik had m’n mooie zwarte instappertjes mee, die zo lekker lopen, weet je wel. Maar een ding is zeker, ze lopen helemaal niet zo lekker in de jungle.

Ik liep achterop, de groep leek haast te hebben. Ik dacht bij mezelf: "Mooi niet, ik ga mooi van het uitzicht genieten!" Terwijl we stevig doorstapten keek ik verrukt om mij heen. Watervallen, mooie vogels een exotische slang… WAAAATTT!!! ik begon te stampen op de grond en schopte richting de slang zodat ie misschien zou vluchten. Door m’n benen, die als een gek door de lucht schoten (ik dacht dat beessie wel bang te kennen maken), gleed ik uiteindelijk uit en rolde de heuvel af.

Na 15 minuten te hebben gewacht kwam er uiteindelijk iemand van de groep mij een handje helpen."Vijftien minutes I’m weeting!" zei ik in m’n beste engels. Ik heb een beetje het idee dat ze mij vergeten waren. Het begon langzamerhand steeds harder te regenen en ik gleed telkens uit. Ik klampte mij vast aan elleke boom en struik die ik tegen kwam, want nogmaals van de berg rollen zag ik niet zo zitten..

Zo’n jungletocht doe ik nooit meer! Tis mijn te riskant. En mijn instappertjes? Die hebben het avontuur niet overleefd. Die heb ik netjes in de tuin van het hotel begraven….   

Eenmaal de stinkvoeten achter mij te hebben gelaten ben ik op avontuur gegaan. Ik bevind mij al een week in Thailand en jongens jongens wat hebben we weer veel meegemaakt! Nou eenmaal op plaats van bestemming ben ik erachter gekomen dat niet alleen die voeten van cowboyman stonken maar ook heel Bangkok. Dat heet SMOG werd mij verteld. Nooit van gehoord natuurlijk maar schijnt dus een milieuprobleempie te zijn. Nou ik maakte dat ik weg kwam uit Bangkok en heb een tripje naar de échte jungle geboekt. Jawel mensen, jullie Truus is gek op avontuur.

Wat een frisse lucht, eindelijk adem kunnen halen. We vertrokken vroeg in de ochtend en het lijkt echt alsof mensen tegenwoordig allemaal humeurig zijn in de ochtend. Niemand die een praatje wilde houden. Ik probeerde ons groeppie nog een beetje op te peppen door wat stretch oefeningen te doen vlak voor vertrek, maar dat werd wederom niet op prijs gesteld. Dus heb ik het maar in m’n eentje gedaan tegen ons busje aan. Werd weliswaar een beetje raar aangekeken door Singh, onze chaufeur, welke uit het raam naar mij zat te staren alsof ik niet helemaal wijs was. We zullen wel zien wie het laatst lacht. Spierpijn zal ik niet krijgen!!

Letterlijk, wat heb ik een een stinkdag achter de rug. Nadat ik 2 keer onderweg achterover ben gevallen door die stomme bekpek heb ik nog net op tijd kennen inchecken! Ik heb schijnbaar daardoor een lastig plekje in het vliegtuig gekregen. Ik wilde nog zo graag bij het raam.

Allereerst nam ik plaats bij het raam, nadat ik heb weten voor te dringen. Ondanks al die moeite (het zweet stond me letterlijk op m’n voorhoofd) werd mij mijn plek toegewezen. Ik zat potverdorie in het midden van het vliegtuig met aan m’n rechterkant 2 mensen en links nog zo eentje. Kon werkelijk geen kant op! Ik begon maar een praatje met mijn buurvrouw aan mijn linkerkant. Dat was van korte duur. Ik vertelde deze buitenlandse dame dus dat ik iemand kende in Schalkhaar die voor een mooi prijssie haar bovenlip zou kennen harsen, maar dat werd dus kennelijk niet gewaardeerd, ze vond dat ik mij met mijn eigen zaken moest bemoeien. De man aan mijn rechterkant probeerde mij duidelijk te maken dat hij geen Nederlands of Engels sprak terwijl ik zou zweren dat ik hem afscheid hoorde nemen van zijn vrouw, in het NEDERLANDS!

De vlucht duurde 12 uur, het moest ook niet langer duren want die stinkvoeten van die man naast mij dat was niet meer te harden! Ik viel zowat flauw. Die inentingen waren er niks bij. Ongelofelijk wat een stank er uit die cowboylaarsjes kwam! Heb ‘m er ook even op geattendeerd. Ook deze vond dat ik mij er niet moest bemoeien. Daar zat ik dan, 12 uur lang, naast een beledigde vrouw met snor (die me af en toe nog vuile blikken wierp) en een stinkende cowboy…

Hallo beste lezers,

Vandaag is de grote dag! Ik ben ingepakt en wel, klaar voor mijn eerste reis. Volgens mijn ben ik er klaar voor. Heb mijn laten prikken, want die ziektes dat wil je niet hebben hoor! Nou ik werd mij toch een portie onwel jongens!

Ik heb zo’n rugtas gekocht. Een back-pack, zo heten die dingen. Naar mijn idee schijnt er niet veel in te passen. Maar alle belangrijke dingen zitten erin hoor! Medicijnen, verband, pleisters, cremepjes en dat soort toestanden, Verder ben ik voorzien van pindakaas, hagelslag, dropjes, cup-a-soup en een thermoskan. Heb ook voor wat basiskleding gezorgd. Heel charmant staan die korte broekjes maatje XL mij niet maar mijn benen zullen bruin worden! Dat garandeer ik jullie! Henk ziet er nu nog erg opgewekt uit. Vraag me af of die mij eigenlijk zal missen. Hij leek erg blij te zijn…

Nou daar gaan we dan, back-pack op me rug.. Zoooo ben bijna achterover gevallen. Is dit werkelijk een slim idee, me rug belasten met 20 kilo aan overlevingsmiddelen? Ik zal eens bij de dokter in Thailand vragen of dit wel verantwoord is, gezondheid technisch gezien…

Henk zette mij af op de halte en was er al snel vandoor. Die arme man heeft toch zo’n druk leven. Hij kon mij helaas niet naar Schiphol brengen. Gert-Jan, zijn beste maat, had hem nodig voor een loodgietersklus.

Op naar Schiphol dan maar….